Voor de landrotten: op het water heb je – net als op het land – aanwijzingen over hoe je van A naar B komt. Waar je wel en niet moet zijn, of waar de (vaar)wegen zich scheiden. Dan staat er een ton/boei met rood en groen die aangeeft hoe de “hoofdweg” en “zijweg” loopt. Dat noemen we een scheidingston. Vaak tijdens de Zachtebedrace is dat dan een aankondiging van actie: de haven in, de start van een parcours of een opmaat naar een vaarweg die ons hopelijk dichterbij punten om te scoren brengt.
We waren de Everdina na het punten festijn bij Harlingen naar buiten: richting de eilanden Vlieland en Terschelling. Dat laatste wilden we “doen”, want haven in/uit en een stukje verderop heel dichtbij een steiger een foto maken levert weer scores op.
Qua wind is aanvaren via het Schuitengat de optimale keuze. We hadden al stroom tegen maar vanaf de scheidingston bij de “ingang” aldaar zou die in ons voordeel gaan werken. Dus stuurden we keurig van de ene naar de andere ton op weg daarheen, met de nodige overstagjes. Dat leek heel lang goed te gaan, tot de natuur anders besloot. Wind minder, stroom meer, kortom we waren zo dichtbij maar toch ook zo veraf. Lijdzaam moesten we toezien hoe de scheidingston een onhaalbaar doel bleek.
Ander plan dus. De bak stroom maar in ons voordeel gebruiken en zo hard mogelijk Terschelling voorbij naar het oosten… Ameland op de horizon.









Verander vastbesloten van bestemming, vrij naar Loesje
Wat een pech! Maar ….er resten nog een paar mooie zeildagen!